Interpelacja nr 15452 do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

w sprawie temperatury w pomieszczeniach zakładu pracy, zasad dokonywania pomiaru i urządzeń pomiarowych

Zgłaszający: Filip Kaczyński

Data wpływu: 18-02-2026

Szanowna Pani Minister,

zgodnie z postanowieniami §30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. 2003 nr 169 poz. 1650): „W pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonania) nie niższą niż 14°C (287 K), chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają. W pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna, i w pomieszczeniach biurowych temperatura nie może być niższa niż 18°C (291 K)“.

W okresie zimowym w przestrzeni medialnej regularnie pojawiają się informacje o występowaniu niskiej temperatury w pomieszczeniach pracy lub pomieszczeniach socjalnych – czasami dochodzącej jedynie do kilku stopni powyżej zera. Natomiast w okresie letnim w mediach nie brakuje informacji o występowaniu w zakładach pracy temperatur przekraczających 30°C przynajmniej w niektórych pomieszczeniach pracy. Zarówno zbyt niska, jak i zbyt wysoka temperatura mogą stwarzać zagrożenia dla życia i zdrowia pracowników wykonujących pracę. Wydaje się, że w przepisach nie określono wprost wymagań co do minimalnej temperatury dla pomieszczeń innych niż pomieszczenia pracy, a także w jaki konkretnie sposób i za pomocą jakich urządzeń należy ustalać panującą temperaturę.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. W świetle obowiązujących przepisów prawa pracy jaką minimalną temperaturę należy zapewnić:

– pracownikom na stanowisku kasowym w markecie spożywczym/przemysłowym,
– pracownikom do obsługi stoiska z nabiałem/mięsem/wędlinami,
– w pomieszczeniach socjalnych,
– na korytarzach,
– w magazynach?

2. Czy z obowiązujących przepisów prawa pracy wynika obowiązek zapewnienia przez pracodawcę w pomieszczeniach pracy urządzeń do pomiaru temperatury, a jeżeli nie, to czy ministerstwo zamierza zagadnienie to uregulować w ww. rozporządzeniu?
3. Które konkretnie służby/inspekcje są uprawnione do dokonywania pomiarów temperatury panującej w pomieszczeniach pracy/na stanowiskach pracy, a także przy użyciu jakich urządzeń i na jakich zasadach powinny dokonywać tych pomiarów?

– – –

BM-II.059.1.130.2026

Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/

Pan

Włodzimierz Czarzasty

Marszałek Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Marszałku,

w odpowiedzi na interpelację nr 15452 Pana Posła Filipa Kaczyńskiego, w sprawie temperatury w pomieszczeniach zakładu pracy, zasad dokonywania pomiaru i urządzeń pomiarowych, proszę przyjąć wyjaśnienia pozostające we właściwości Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Zapewnienie właściwej temperatury w miejscu pracy jest, niezależnie od pory roku, obowiązkiem pracodawcy. Zgodnie z § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (dalej: „rozporządzenie o bhp”) temperatura w pomieszczeniu pracy powinna być odpowiednia do rodzaju wykonywanej pracy, tj. metod i wysiłku fizycznego niezbędnych do jej wykonania, przy czym nie może być niższa niż 14°C (287 K), chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają (np. gdy praca jest wykonywana w chłodni). Wyższą temperaturę – tj. co najmniej 18°C (291 K) – należy zapewnić w pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna oraz w pomieszczeniach biurowych.

Ponadto pomieszczenia i stanowiska pracy powinny być zabezpieczone przed niekontrolowaną emisją ciepła w drodze promieniowania, przewodzenia i konwekcji oraz przed napływem chłodnego powietrza z zewnątrz (§ 31 rozporządzenia o bhp).

Należy wyjaśnić, że zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 7 rozporządzenia o bhp pomieszczeniem pracy jest pomieszczenie przeznaczone na pobyt pracowników, w którym wykonywana jest praca. Za takie pomieszczenia nie uznaje się pomieszczeń, w których:

a) łączny czas przebywania tych samych pracowników w ciągu jednej zmiany roboczej jest krótszy niż 2 godziny, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem albo konserwacją urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku;

b) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie odpowiednich warunków przebywania pracowników w celu ich obsługi bez zastosowania środków ochrony indywidualnej specjalnego reżimu organizacji pracy;

c) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich pracowników zajmujących się obsługą związanych z tym zadań.

Przepisy § 30 rozporządzenia o bhp dotyczące temperatur nie mają zastosowania do pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt pracowników.

Pomieszczenia higienicznosanitarne (zwane inaczej pomieszczeniami socjalnymi), chociaż nie są pomieszczeniami pracy w rozumieniu przepisów rozporządzenia o bhp, to stanowią w zakładzie pracy ważną przestrzeń przeznaczoną do regeneracji pracowników oraz zaspokajania ich podstawowych potrzeb. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, liczba i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych osób, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków jej wykonywania (§ 111 rozporządzenia o bhp).

Wymagania dotyczące tych pomieszczeń i urządzeń określono w załączniku nr 3 do rozporządzenia o bhp. W § 1 ust. 3 załącznika wskazano, że pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być ogrzewane, oświetlone i wentylowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i polskimi normami.

Pomieszczeniami pracy w rozumieniu przepisów rozporządzenia o bhp nie są też ciągi komunikacyjne (korytarze, klatki schodowe). Co prawda stanowią one integralną część zakładu pracy i muszą spełniać określone wymogi bezpieczeństwa, ale we wskazanych przepisach nie określono w odniesieniu do nich dopuszczalnej temperatury.

W rozdziale 9 (§ 44) załącznika nr 3 do rozporządzenia o bhp określono natomiast wymagania dotyczące pomieszczeń do ogrzewania się pracowników. W myśl tego przepisu przy pracach wykonywanych na otwartej przestrzeni lub w nieogrzewanych pomieszczeniach pracodawca powinien zapewnić pracownikom w pobliżu miejsc pracy pomieszczenia umożliwiające im schronienie się przed opadami atmosferycznymi, ogrzanie się oraz zmianę odzieży. W pomieszczeniach tych powinna panować temperatura co najmniej 16 °C (289 K). Jedynie w przypadku, gdy ze względu na rodzaje prac wykonywanych na otwartej przestrzeni w okresie zimowym nie jest możliwe zapewnienie ww. pomieszczeń, dopuszczalne jest udostępnienie pracownikom w pobliżu miejsca ich pracy odpowiednio urządzonego źródła ciepła, przy zachowaniu wymagań ochrony przeciwpożarowej.

Praca w niskich temperaturach jest niewątpliwie czynnikiem uciążliwym, a długotrwałe przebywanie w zbyt niskiej temperaturze może powodować wyziębienie organizmu, które zagraża zdrowiu, a nawet życiu pracowników.

W art. 210 Kodeksu pracy zawarto prawo pracownika do powstrzymania się od wykonywania pracy. Jeśli warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, ma on prawo powstrzymać się od jej wykonywania, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego. Jeżeli powstrzymanie się od wykonywania pracy nie usuwa zagrożenia, pracownik ma prawo oddalić się z miejsca zagrożenia, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego. Warto zwrócić uwagę, że pracownik nie może ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji z powodu powstrzymania się od pracy lub oddalenia się z miejsca zagrożenia w ww. przypadkach. Ponadto za czas powstrzymania się od wykonywania pracy zachowuje on prawo do wynagrodzenia.

Na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy2 instytucją upoważnioną do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, jest Państwowa Inspekcja Pracy (PIP).

Każdy pracownik ma możliwość złożenia do PIP skargi na działalność pracodawcy. Skargę należy kierować do okręgowego inspektora pracy lub oddziału okręgowego inspektoratu pracy właściwego miejscowo do jej rozpatrzenia ze względu na adres siedziby pracodawcy.

Dane osoby wnoszącej skargę podlegają ochronie i nie są ujawniane w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych, chyba że wyrazi ona na to pisemną zgodę Szczegółowa informacja o siedzibach okręgowych inspektoratów pracy dostępna jest na stronie internetowej PIP.

Warto nadmienić, że tegorocznej zimy, w związku z przedłużającym się okresem niskich temperatur, w PIP uruchomiono specjalną infolinię przeznaczoną do przyjmowania skarg na niewłaściwe temperatury w miejscu pracy.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy czynności te wykonują wyspecjalizowane laboratoria, akredytowane w tym zakresie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności6 lub ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, lub inne jednostki wskazane w tym rozporządzeniu. Badania i pomiary wykonuje się zgodnie z metodami określonymi w polskich normach, a w przypadku braku takich norm, metodami rekomendowanymi przez ww. laboratoria lub laboratoria szkół wyższych, instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk lub instytutów badawczych, które takie badania i pomiary prowadzą oraz wdrożyły system zapewnienia ich jakości. Należy przy tym podkreślić, że przepisy dotyczące pomiarów pozostają we właściwości Ministra Zdrowia.

Z uwagi na uprawnienia kontrolne PIP i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, która jest organem uprawnionym do nadzoru i kontroli przestrzegania zasad i przepisów higieny pracy oraz warunków środowiska pracy, również ich inspektorzy mogą dokonywać pomiarów temperatury w miejscu wykonywania pracy odpowiednio skalibrowanymi termometrami.

Termometr nie jest wprawdzie urządzeniem uwzględnionym w przepisach ustawy o PIP, gdzie wspomina się o możliwości rejestrowania przebiegu oględzin z wykorzystaniem urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, można jednak przyjąć, że jego wykorzystanie jest działaniem niezbędnym do oceny przestrzegania przez pracodawcę przepisów dotyczących temperatur minimalnych. Trudno bowiem, aby inspektor w takim przypadku musiał odwoływać się do pomocy biegłych i specjalistów oraz akredytowanych laboratoriów. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie zachowania temperatury minimalnej w pomieszczeniach pracy inspektor pracy sporządzi protokół z kontroli, który będzie stanowił podstawę do wydania nakazu zapewnienia przez pracodawcę wymaganej temperatury.

Warto przypomnieć, że ignorowanie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy stanowi wykroczenie zagrożone karą grzywny od 2 000 do 60 000 zł (art. 283 § 1 Kodeksu pracy), a w skrajnych przypadkach – odpowiedzialnością karną.

Obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zapewnienia w pomieszczeniach pracy urządzeń do pomiaru temperatury. Wynika to z konstrukcji przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, które skupiają się na efektach, a nie na narzędziach kontroli. Pracodawca ma spełniać określone wymagania – do niego należy sposób ich realizacji.

Uprzejmie również informuję, że 10 lipca 2026 r. zostało opublikowane rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Rozporządzenie to wprowadza regulacje dotyczące prac wykonywanych w wysokich temperaturach spowodowanych warunkami atmosferycznymi. Rozporządzenie zostało wydane w celu zapewnienia większej ochrony pracowników przed niekorzystnym oddziaływaniem czynników atmosferycznych, ograniczenia liczby potencjalnych wypadków przy pracy oraz zwiększenia przejrzystości regulacji w tym zakresie. Długotrwała ekspozycja na wysokie temperatury może prowadzić do przeciążenia termicznego organizmu, odwodnienia, zaburzeń koncentracji, spadku wydolności psychofizycznej. W konsekwencji wzrasta ryzyko popełniania błędów i wystąpienia wypadków przy pracy, zwłaszcza podczas wykonywania zadań wymagających wysiłku fizycznego, obsługi maszyn lub pracy na otwartej przestrzeni. Szczególnie narażeni są pracownicy należący do grup wrażliwych, w tym osoby starsze i cierpiące na choroby przewlekłe.

Wprowadzone zmiany dotyczą:

1. Zapewnienia przez pracodawcę w pomieszczeniach pracy temperatury nie wyższej niż 35 °C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają.

2. Zapewnienia przez pracodawcę, aby prace na otwartej przestrzeni, związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1500 kcal (6280 kJ) u mężczyzn i 1000 kcal (4187 kJ) u kobiet, wykonywane były przy temperaturze nie wyższej niż 32 °C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają.

3. Wprowadzenia katalogu wyjątków od obowiązku czasowego wstrzymania prac. Katalog ten wynika z konieczności zapewnienia niezakłóconego dostępu do podstawowych usług publicznych.

4. Zobowiązania pracodawcy do podjęcia działań w przypadku, gdy temperatura w pomieszczeniu pracy, z uwagi na warunki atmosferyczne przekroczy 28 °C, a przy pracach związanych z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1500 kcal (6280 kJ) u mężczyzn i 1000 kcal (4187 kJ) u kobiet – 25 °C, tj.:

a) zapewnienia odpowiednich rozwiązań technicznych obniżających lub ograniczających wzrost tej temperatury, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają, lub 

b) zastosowania odpowiednich rozwiązań organizacyjnych minimalizujących wpływ temperatury na zdrowie pracowników – uzależnionych od warunków i specyfiki pracy.

5. Zobowiązania pracodawcy do podjęcia odpowiednich rozwiązań organizacyjnych w przypadku pracy na otwartej przestrzeni przy temperaturze powyżej 25 °C.

6. Zobowiązania pracodawcy do podjęcia konsultacji stosowanych rozwiązań organizacyjnych z pracownikami w ramach komisji bhp, o której mowa w art. 237¹² Kodeksu pracy, albo w trybie art. 237^11a Kodeksu pracy, oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami.

Jednakże należy zauważyć, że wstrzymanie prac dotyczy tylko czasu, w którym temperatura, z uwagi na warunki atmosferyczne, przekroczy określone w § 30a ust. 1 rozporządzenia progi, a nie przez cały dzień, kiedy zapowiadana jest maksymalna temperatura na takim poziomie. Zostało to doprecyzowane w ust. 2 dodawanego przepisu.

Wyrażam nadzieję, że wprowadzone zmiany przyczynią się do znaczącej poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy zwiększając bezpieczeństwo oraz ochronę zdrowia pracowników podczas wykonywania pracy w upalne dni.

Z wyrazami szacunku

Agnieszka Dziemianowicz-Bąk

Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

W piątek 7.08.2026 r. w przestrzeni medialnej upubliczniony został list otwarty Pyszne.pl do Ministry Agnieszki Dziemianowicz-Bąk oraz Rady Ochrony Pracy. Poniżej zamieszczamy link do tego listu – https://newsroom.justeattakeaway.com/pl-PL/269045-list-otwarty-pyszne-pl-do-ministry-agnieszki-dziemianowicz-bak-oraz-rady-ochrony-pracy/

Podmiot ten podnosi w liście m.in, że kontrole prowadzone wobec Pyszne.pl przez Państwową Inspekcję Pracy odbywają się z naruszeniem prawa i pod presją polityczną, a Pyszne.pl jest wykorzystywane jako pretekst do wykazania skuteczności nowych reform – bez uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Świadczyć o tym mają m.in. następujące okoliczności:

– działania organów kontrolnych i ich rezultaty są ogłaszane w mediach, zanim jeszcze czynności kontrolne się rozpoczną;

– kontrole są zamykane i natychmiast wszczynane ponownie w tym samym zakresie, mimo że – w ocenie kontrolowanego pracodawcy – poprzednie nie wykazały żadnych nieprawidłowości.  

Ponadto Spółka apeluje w liście otwartym o dialog branżowy uważając, że dyskusja o warunkach realizacji zleceń przez kurierów oraz o kształcie wdrożenia dyrektywy o pracy platformowej powinna być prowadzona z udziałem wszystkich uczestników rynku – kurierów, związków zawodowych, platform, partnerów flotowych i sektora gastronomicznego.

Odnosząc się bliżej do kontroli PIP Spółka wskazała w nim, że obecnie prowadzona jest tam już trzecia kontrola PIP w 2026 r.

Pierwsza kontrola, od grudnia 2025 r. do lutego 2026 r., zakończyła się przesłuchaniem jedenastu kurierów – w żadnym przypadku model współpracy w oparciu o umowę zlecenie nie został zakwestionowany. Wystąpienie pokontrolne dotyczyło pojedynczych kwestii komunikacyjnych między dyspozytorami a kurierami, które spółka wdrożyła niezwłocznie.

Druga kontrola została wszczęta 26 czerwca 2026 r. w zakresie prawa pracy, BHP, legalności zatrudnienia i minimalnej stawki godzinowej, z przewidywanym terminem zakończenia 26 lipca.

Spółka podaje dalej, że 17 lipca 2026 r. Pani Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej publicznie zapowiedziała skierowanie do spółki kontroli PIP. Bezpośrednio po tej zapowiedzi spółka odnotowała przyspieszenie czynności w kontroli już prowadzonej. Według Spółki 21 lipca Główny Inspektor Pracy informował media o trwającej kontroli, a 22 lipca – w tym samym dniu, w którym ponowiono nacisk na podpisanie protokołu kontroli poprzedniej – wszczęto trzecią kontrolę o zakresie identycznym jak druga. Tego samego dnia Zastępczyni Głównego Inspektora Pracy oświadczyła publicznie, że kontrola dopiero się rozpoczyna, a postępowanie wcześniejsze dotyczyło wyłącznie minimalnej stawki godzinowej – Według pracodawcy opis ten nie odpowiada treści upoważnień doręczonych spółce. W tym samym okresie Główny Inspektor Pracy oraz Prezes ZUS zapowiadali w mediach kolejne działania wobec branży, wskazując ich spodziewane rozstrzygnięcie.

Pyszne.pl wskazało na trzy okoliczności, które wymagają wyjaśnienia:

1. Powtarzalność kontroli. Zgodnie z art. 58 Prawa przedsiębiorców organ kontroli nie przeprowadza kontroli, gdy ma ona dotyczyć przedmiotu objętego uprzednio zakończoną kontrolą tego samego organu. Wszczęcie trzeciej kontroli w tym samym zakresie, w trakcie trwania poprzedniej, narusza tę zasadę.
2. Zapowiedź wyniku przed jego ustaleniem. Główny Inspektor Pracy oraz Zastępczyni Głównego Inspektora Pracy publicznie przesądzali rezultat kontroli przed jej zakończeniem.
3. Sekwencja zdarzeń. Trzecia kontrola została wszczęta pięć dni po publicznej zapowiedzi Minister i w tym samym dniu, w którym ponowiono nacisk na zamknięcie kontroli poprzedniej.

Jednocześnie w liście otwartym zawarto postulaty do Rady Ochrony Pracy następującej treści:

1. Doraźna wizytacja Okręgowego Inspektoratu Pracy we Wrocławiu na podstawie § 1 ust. 1 pkt 8 Regulaminu Rady, celem zbadania prawidłowości czynności kontrolnych prowadzonych wobec spółki oraz oceny, czy wielokrotne kontrole obejmujące ten sam przedmiot nie stanowią naruszenia prawa.
2. Wystąpienie do Głównego Inspektora Pracy o wyjaśnienia dotyczące zgodności opisanego postępowania z zasadami bezstronności i niezależności inspekcji pracy – w szczególności publicznych wypowiedzi zapowiadających wynik kontroli oraz wszczęcia kontroli na wniosek Ministerstwa w okolicznościach wskazujących na motywację polityczną.
3. Zapewnienie, że czynności kontrolne prowadzone będą z poszanowaniem zasad bezstronności, proporcjonalności i praworządności – to znaczy: zaprzestanie wszczynania kolejnych kontroli o identycznym zakresie, zapewnienie pełnego dostępu do materiału dowodowego, w tym informacji przedłożonych przez organizację związkową, oraz zagwarantowanie inspektorom niezależności od presji politycznych.

Na koniec Pyszne.pl zaapelowało o dialog całej branży wokół kompromisowych rozwiązań, tj.: platform dostaw, sektora gastronomicznego, partnerów flotowych, innych firm z obszaru pracy platformowej, związków zawodowych i organizacji pracodawców. Jesteśmy przekonani, że rozmowa o realnych warunkach funkcjonowania rynku przyniesie więcej niż wymiana stanowisk przez media. Zadeklarowało też gotowość do udziału w każdym formacie i terminie.

– – –

Niewątpliwie kontrola w Pyszne.pl i nowe uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy przyciągnęły uwagę mediów.

Według informacji, jakie docierają do Stowarzyszenia sprawę  prowadzą wyznaczeni do tego inspektorzy pracy, którzy w praktyce testują tam nowe rozwiązania prawne przyznane Państwowej Inspekcji Pracy w rezultacie zmian, które weszły w życie z dniem 8.07.2026 r.,

Trudno oprzeć się wrażeniu, że inspektorzy prowadzący tą kontrolę w nowym otoczeniu prawnym znajdują się pod silną presją oczekiwań nie tylko osób wykonujących tam pracę zarobkową i działającego tam Związku zawodowego, ale także ze strony  Ministerstwa i Kierownictwa Państwowej Inspekcji Pracy.

Z drugiej strony nie sposób pominąć i nie uwzględniać ww. informacji podnoszonych przez podmiot, którego kontrola PIP dotyczy już po raz kolejny w tym roku. Zaakcentowania wymaga jednak, że poprzednie kontrole były wszczynane w nieobowiązującym już dziś stanie prawnym.

Nie znaleźliśmy potwierdzenia podawanych przez Spółkę informacji by zarówno Pan Janusz Krasoń – Główny Inspektor Pracy, jak i Pani Urszula Langer – Zastępca Głównego Inspektora Pracy publicznie przesądzali rezultat kontroli przed jej zakończeniem zarówno w publikacji dostępnej pod linkiem https://businessinsider.com.pl/prawo/praca/nie-tylko-pysznepl-pod-lupa-pip-glowny-inspektor-pracy-ostrzega-firmy/tmp7v2s  jak i w wywiadzie dostępnym pod linkiem https://businessinsider.com.pl/prawo/praca/pip-weszla-do-pysznepl-chodzi-o-prace-kurierow/jb6p70x?fbclid=IwY2xjawTm68pwZG9mBWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMXRUSTY4bXB1bkJlUHNmZlpzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEenTEZebSp_id7vHRHjddYAGdO1BqJdJSH–GyKGjMX6WjQ0OlGYGTquSHBuM_aem_Jlo5wgS9Iu980j9iU5TFZw.

Dlaczego o tym piszemy ? Jako Stowarzyszenie reprezentujące inspektorów pracy Państwowej Inspekcji Pracy, jesteśmy zainteresowani problemami,  które wyłaniają się na tle nowych rozwiązań prawnych przyznanych organom inspekcji pracy.   Stąd też staramy się przekazywać aktualne informacje w tym zakresie. Opisany powyżej problem jest też interesujący z tego powodu, że pokazuje jakie jest stanowisko i odbiór nowej reformy PIP z punktu widzenia przedsiębiorcy zatrudniającego zleceniobiorców. W przypadku pojawienia się nowych informacji w zakresie opisanego problemu np.: stanowiska Rady Ochrony Pracy – niezwłocznie o tym poinformujemy. 

Z dniem 3 lipca 2026 r. Marszałek Sejmu RP powołał Janusza Krasonia na urząd Głównego Inspektora Pracy. Decyzja ta została poprzedzona opiniami Rady Ochrony Pracy oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej.

Stowarzyszenie Inspektorów Pracy RP składa serdeczne podziękowania ustępującemu Głównemu Inspektorowi, Marcinowi Staneckiemu, za zaangażowanie w reformowanie Państwowej Inspekcji Pracy, czas konstruktywnej współpracy i otwartość na postulaty naszego środowiska.

Gratulujemy panu Januszowi Krasoniowi objęcia tej zaszczytnej funkcji, licząc na kontynuację polityki otwarcia i dialogu oraz skuteczne działania na rzecz poprawy warunków pracy w Polsce.

Janusz Krasoń jest związany z Państwową Inspekcją Pracy od 1990 r., głównym obszarem jego aktywności byłą profesjonalizacja kadr inspekcyjnych. Jako wieloletni Dyrektor Ośrodka Szkolenia PIP we Wrocławiu zarządzał procesem kształcenia  kandydatów na inspektorów pracy a także aktywnych zawodowo inspektorów.  

Model aplikacji inspektorskiej opracowany z jego inicjatywy stanowi do dzisiaj podstawę przygotowania nowych kadr PIP.

Zainicjował powołanie Sieci RIFT, jednoczącej europejskie ośrodki szkolenia inspektorów pracy, co umożliwiło PIP polską włączenie się w międzynarodową wymianę doświadczeń.

Nowy Główny Inspektor Pracy posiada ogromne doświadczenie w tworzeniu prawa pracy, wynikające m.in. z  udziału w pracach nad ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy zarówno w 2007 jak i 2011 roku.  Przez trzy kadencje był członkiem Rady Ochrony Pracy (pełnił funkcję jej Sekretarza) oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej.

Jesteśmy przekonani, że bogate doświadczenie zawodowe i predyspozycje osobiste nowego Głównego Inspektora Pracy – pozwolą na dalsze wzmacnianie zarówno autorytetu jak i  skuteczności Państwowej Inspekcji Pracy.

Czytelników strony internetowej Stowarzyszenia informujemy, iż skierowana przez Związek Zawodowy Pracowników  przy Okręgowym Inspektoracie Pracy w Krakowie początkiem bieżącego roku petycja ( http://orka.sejm.gov.pl/petycje.nsf/dok?OpenAgent&153-X-887-26  ) w sprawie wprowadzenia zadaniowego systemu czasu pracy dla pracowników PIP oraz urlopu dodatkowego dla pracowników PIP na stanowiskach innych niż inspektorzy pracy była przedmiotem obrad Komisji do Spraw Petycji w dniu 18.06.2026 r. O skierowaniu tej petycji pisaliśmy na stronie SIPRP w publikacji z dnia 16.04.2026 r.

Początkowo nie zamierzano zajmować się zawartymi w niej postulatami jako zagadnieniami już wcześniej podejmowanymi i rozpatrywanymi przez Komisję do Spraw Petycji. Poseł Rafał Bochenek – jej Przewodniczący, wskazywał na brak właściwości tej Komisji w realizacji przedkładanych postulatów – o charakterze systemowym.

Z kronikarskiego obowiązku przypomnieć w tym miejscu wypada, że Komisja ta rozpatrywała kilka skierowanych przez SIPRP petycji i podjęła dwie inicjatywy ustawodawcze w sprawie dotyczącej nowelizacji ustawy o PIP – nie podnosząc wówczas kwestii swojej (nie)właściwości. Od tego czasu zmienił się częściowo skład Komisji i jej Przewodniczący i mimo, że  stan prawny nie uległ zmianie – obecnie jest już inaczej.

W rezultacie – należy przyznać – bardzo celnego i merytorycznego wystąpienia petytora i następnie zgodnie z rekomendacją posła sprawozdawcy Komisja finalnie przekazała ją do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny – jako (zdaniem Komisji) dedykowanej do rozpatrywania zmian w zakresie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy  – o charakterze systemowym.

Podobnie Komisja postąpiła z petycjami skierowanymi jakiś czas temu przez Stowarzyszenie Inspektorów Pracy Rzeczypospolitej Polskiej ( http://orka.sejm.gov.pl/petycje.nsf/dok?OpenAgent&155-X-305-24 ) w sprawie zniesienia obowiązku przedkładania upoważnienia do kontroli przedsiębiorców oraz w sprawie wprowadzenia zadaniowego czasu pracy dla pracowników wykonujących czynności kontrolne – przekazując je w dniu 29.04.2026 r. także do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.

Nieco inny finał znalazły petycje skierowane przez Związek Zawodowy Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie zwrotu pracownikowi PIP kosztów używania własnego pojazdu do celów służbowych (  http://orka.sejm.gov.pl/petycje.nsf/dok?OpenAgent&155-X-517-25 )  oraz zwrotu pracownikowi PIP kosztów parkowania pojazdu ( http://orka.sejm.gov.pl/petycje.nsf/dok?OpenAgent&155-X-518-25  ).

W tym zakresie, w dniu 22.01.2026 r., Komisja do Spraw Petycji skierowała dezyderaty  nr 215 i 216  (  http://orka.sejm.gov.pl/opinie10.nsf/dok?OpenAgent&pet_d215  oraz http://orka.sejm.gov.pl/opinie10.nsf/dok?OpenAgent&pet_d216  ) do Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z postulatami przygotowania zmian legislacyjnych w tym zakresie.

O ewentualnych dalszych pracach legislacyjnych w tym zakresie będziemy informować.

aktualizacja  – 21.06.2026 r.

W przestrzeni publicznej bardzo łatwo formułować kolejne oczekiwania wobec Państwowej Inspekcji Pracy. Wystarczy pojawienie się nowego problemu na rynku pracy, kolejnej niepokojącej praktyki pracodawców albo nowelizacji prawa, aby – niemal automatycznie – padało pytanie: a co na to PIP? Jeszcze częściej – oczekiwanie, że Inspekcja „powinna reagować szybciej”, „skuteczniej”, „bardziej zdecydowanie”.

Tyle, że za skrótem:  „PIP” stoją konkretni ludzie. Coraz bardziej przeciążeni. Coraz bardziej zmęczeni. I coraz częściej mający poczucie, że od dawna przekroczono granice zdrowego rozsądku. 

Inspektor pracy od lat funkcjonuje w rzeczywistości permanentnego zwiększania się zakresu obowiązków i odpowiedzialności.

Nowe przepisy, kolejne kompetencje, rozszerzane zadania kontrolne, obowiązki sprawozdawcze, administracyjne, a ostatnio jeszcze  interpretacyjne – wszystko trafia do tej samej instytucji i bardzo często na te same biurka. 

W teorii „nowe przepisy i nowe uprawnienia” brzmi jak wzmacnianie ochrony pracownika. W praktyce bywa raczej przesuwaniem odpowiedzialności: ustawodawca uchwala, społeczeństwo oczekuje, a inspektor ma się z tym jakoś z tym uporać, czyli zdążyć. Tyle że coraz częściej nie chodzi już o „zdążyć”. Chodzi o to, czy da się jeszcze pracować w takim tempie bez poczucia ciągłego niedosytu a również narastającej frustracji.

Do Inspekcji trafiają coraz szerszym strumieniem kolejne skargi. I będzie ich coraz więcej. Trudno mieć co do tego wątpliwości. Świadomość prawna pracowników rośnie, rynek pracy się zmienia (i to niekoniecznie na lepsze), konfliktów związanych z zatrudnieniem nie ubywa, a każde nowe rozwiązanie prawne otwiera następne pole do sporów i interwencji.  

Z punktu widzenia obywatela wydaje się, że to dobrze – państwo powinno gwarantować skuteczną ochronę. Problem zaczyna się wtedy, gdy gwarancja istnieje głównie w ustawie, a po drugiej stronie stoi coraz bardziej wyczerpana kadra, która tym  oczekiwaniom, zwyczajnie i po ludzku  – nie jest w stanie sprostać.

Należy również wspomnieć o nowych uprawnieniach inspektorów pracy w zakresie ustalania stosunku pracy. Nie można niestety bezkrytycznie pozytywnie ocenić tego, że inspekcja pracy głośno nie oponowała, gdy początkowo zadecydowano o przyznaniu rygoru natychmiastowej wykonalności już decyzji organu I instancji ustalającej stosunek pracy. To właśnie ta propozycja skupiła na inspekcji pracy najwięcej negatywnych ocen,  mimo, że to nie nasz Urząd był autorem tej ustawy.

Najbardziej niepokojące jest to, że „zmęczenie materiału ludzkiego” w PIP przestaje być skutkiem  chwilowego przeciążenia związanego z jakimś bardziej intensywnym  okresem pracy. W środowisku inspektorów coraz wyraźniej słychać iż jest to „zmęczenie systemowe”. Takie, które nie wynika z jednego trudnego miesiąca czy kolejnej reformy, lecz z przekonania, a nawet pewności, że kolejne obowiązki będą dochodziły zawsze – i zawsze szybciej niż realne wsparcie i zwiększenie zasobów.

W tym kontekście szczególnie gorzko wybrzmiewa kwestia wynagrodzeń. Przez długi czas zapowiadano walkę o realną poprawę płac dla tych, którzy stanowią filar funkcjonowania Państwowej Inspekcji Pracy. Zapowiedzi były ambitne. Oczekiwania – uzasadnione. Efekt? Podwyżka na poziomie 3 procent.

Stało się to pomimo starań Głównego Inspektora Pracy oraz przedstawicieli głównych organizacji społecznych, w tym naszego Stowarzyszenia, którzy  w Senacie RP zgodnie zabiegali o korektę obciętego w Sejmie budżetu PIP na 2026 r. Pisaliśmy również o tym na stronie Stowarzyszenia w jednej z wcześniejszych publikacji – https://www.siprp.pl/budzet-panstwowej-inspekcji-pracy-na-2026-r-c-d/  Pomimo zgłoszonych w Senacie poprawek decydenci, choć sukcesywnie nakładają na PIP nowe zadania, to jednak nie dostrzegli konieczności finansowego dowartościowania pracowników tak ważnej Instytucji.

Trudno nie zauważyć, że w warunkach inflacji taki wzrost ma charakter bardziej symboliczny niż rzeczywisty. Jeszcze trudniej oczekiwać, by właśnie symboliczna podwyżka budowała motywację wśród osób, od których państwo oczekuje coraz większej odpowiedzialności i coraz większej dyspozycyjności. Przy ilości zadań, którymi do tej pory została „obdarowana” Inspekcja, w tym najbardziej medialnym dotyczącym zamiany umowy zlecenia w umowę o pracę, brak podwyżki wyższej od 3% obowiązujących w całej sferze budżetowej – na pewno nie jest działaniem wpływającym w sposób motywujący do podjęcia przez inspektorów pracy tych nowych, jakże trudnych zadań.

Państwowa Inspekcja Pracy pozostaje jedną z najważniejszych instytucji stojących na straży prawa pracy. I właśnie dlatego czujemy się w obowiązku mówić głośno nie tylko o nowych uprawnieniach czy kolejnych zadaniach, ale także o kondycji tych, którzy mają te zadania wykonywać. Bo można tworzyć coraz bardziej „ambitne” przepisy, można rozszerzać kompetencje, można podnosić standard ochrony pracownika – tylko że na końcu tego procesu zawsze stoi człowiek – inspektor pracy. Z konkretną liczbą spraw, z kolejną stertą dokumentów, z kolejną skargą do rozpoznania, z całą piramidą nadzoru nad jego teoretycznie samodzielną  pracą,  i z coraz częstszym poczuciem, że odpowiedzialność rośnie szybciej niż możliwości jej udźwignięcia.

A przecież to dopiero początek. Kolejne zmiany prawa pracy już są zapowiadane. Następne obowiązki pojawią się szybciej, niż zdążymy przyswoić poprzednie.  I właśnie dlatego warto dziś postawić pytanie nie tylko o zakres kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy, ale również o granice wydolności samej instytucji.

W tym miejscu należałoby zapytać jaką ochronę ze strony państwa ma inspektor pracy PIP? Czy ustawodawca dokładając coraz to nowe obowiązki nie zapomniał o tym, że inspektor pracy wykonuje najczęściej kontrolę w pojedynkę, spotykając na swojej drodze przedsiębiorców o różnym charakterze i temperamencie?

Do polskiej inspekcji pracy powinny być wreszcie wprowadzone dobre praktyki inspekcyjne funkcjonujące w innych krajach UE – mamy wrażenie, że  fakt iż funkcjonujemy wewnątrz w miarę jednolitej  europejskiej rzeczywistości – w dalszym ciągu nie został chyba jeszcze przyswojony.  

Jak wynika z medialnych zapowiedzi  prognozowany wzrost płac na przyszły rok dla pracowników sektora finansów publicznych wynosić ma jedynie ok, 2,5 %. Decydenci powinni wreszcie zrozumieć, że nawet najbardziej potrzebna instytucja publiczna nie będzie skuteczna, jeśli przez lata będzie się nakładać na nią coraz więcej zadań,  będzie wymagało coraz więcej – a jednocześnie nie zapewni się wystarczających zasobów i wsparcia.

Informujemy, że w ramach konsultacji społecznych  Stowarzyszenie Inspektorów Pracy Rzeczypospolitej Polskiej  otrzymało z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej projekt ustawy o wzmocnieniu stosowania prawa do jednakowego wynagrodzenia mężczyzn i kobiet za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości (nr UC127 w wykazie prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów) – z prośbą o wyrażenie opinii.  

Wnioskodawca wskazuje w uzasadnieniu, że projekt ustawy o wzmocnieniu stosowania prawa do jednakowego wynagrodzenia mężczyzn i kobiet za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości ma na celu wdrożenie do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/970 w sprawie wzmocnienia stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości za pośrednictwem mechanizmów przejrzystości wynagrodzeń oraz mechanizmów egzekwowania, zwanej dalej „Dyrektywą”. Dyrektywa weszła w życie w dniu 6 czerwca 2023 r., a termin na jej implementację do porządku krajowego upływa z dniem 7 czerwca 2026 r.

Po wejściu w życie, ustawa wprowadzi również zmiany m.in. do ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, Kodeksu pracy oraz Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i co za tym idzie nowe obowiązki, jakie zostaną nałożone przez ustawodawcę na inspektorów pracy. Po raz kolejny, na przestrzeni krótkiego okresu czasu, znacząco poszerzy się  zakres zadań Państwowej Inspekcji Pracy, w szczególności nałożonych na inspektorów pracy.

Już teraz zwracamy uwagę decydentom, że zwiększony zakres zadań powierzanych pracownikom powinien wiązać się z adekwatnym wzrostem wynagrodzenia za pracę.

Ustawa ma wejść w życie  po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Osoby zainteresowane szczegółami zachęcamy do zapoznania się z treścią projektu oraz uzasadnienia, do których to linki zamieszczamy poniżej, a także do przesyłania do 20 maja 2026 r. na adres mailowy Zarządu SIPRP  swoich uwag/opinii.

projekt ustawy –

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12405300/13175858/13175859/dokument774572.docx

uzasadnienie projektu ustawy –

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12405300/13175858/13175859/dokument774573.docx

pismo przewodnie –

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12405300/13175858/13175860/dokument774579.pdf

Tradycyjnie już na naszej stronie internetowej szczególnie zachęcamy do celebrowania Dnia Flagi – które wypada w dniu 2 maja. Jest to stosunkowo nowa tradycja, a datę tego święta w Polsce wybrano ze względu na bliskie sąsiedztwo dwóch innych uroczystości, czyli Święta Pracy (1 maja) i Święta Konstytucji (3 maja). Podobne święta celebruje się również w innych krajach, choć oczywiście w innych terminach.

Dzień Flagi stanowi rodzaj hołdu dla jednego z najważniejszych symboli narodowych i został wprowadzony w celu propagowania wartości patriotycznych. Od czasów prezydentury Lecha Kaczyńskiego utrwalił się ponadto zwyczaj noszenia biało-czerwonej kokardy na ubraniu. Symbol ten znany jest polskiej kulturze od czasów uchwalenia Konstytucji 3 maja w 1791 r, a szczególne znaczenie miał w okresie powstań narodowych, zwłaszcza w czasie powstania listopadowego i styczniowego oraz manifestacji narodowych w XIX i XX w.

Święto Narodowe Trzeciego Maja – polskie święto obchodzone 3 maja ustanowione w 1919 oraz ponownie w 1990 w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Konstytucja 3 Maja (właściwie Ustawa Rządowa z dnia 3 maja) uchwalona przez Sejm Wielki 3 maja 1791 roku ustawa regulująca ustrój prawny Rzeczypospolitej Obojga Narodów – pierwsza konstytucja w nowożytnej Europie, a druga po amerykańskiej na świecie,  wyprzedziła trzecią na świecie konstytucję francuską. Mimo rozbiorów, pamięć o drugiej w dziejach świata spisanej konstytucji narodowej przez kolejne pokolenia pomagała podtrzymywać polskie dążenia do niepodległości i stworzenia sprawiedliwego społeczeństwa. W Polsce uznaje się ją za ukoronowanie wszystkiego, co dobre i oświecone w polskiej historii i kulturze. Od czasu odzyskania niepodległości w 1918 roku, Święto Konstytucji 3 Maja było obchodzone jako najważniejsze święto państwowe.

Mamy nadzieję na udany wypoczynek i chwile radości w kręgu rodziny. Tego życzymy inspektorom pracy i wszystkim Czytelnikom strony internetowej Stowarzyszenia Inspektorów Pracy Rzeczypospolitej Polskiej.  Udanego świętowania majowych świąt!

Zarząd Główny SIPRP

Czytelników strony internetowej Stowarzyszenia informujemy, iż Związek Zawodowy Pracowników  przy Okręgowym Inspektoracie Pracy w Krakowie początkiem bieżącego roku przesłał na ręce Marszałka Sejmu RP petycję skierowaną do Komisji do Spraw Petycji. Petycja ta ma na celu finalnie  spowodowanie  wpisania do ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poza dotychczasowymi także zadaniowego systemu czasu pracy na wzór rozwiązania występującego w ustawie o służbie cywilnej. Ponadto autorzy petycji postulują w niej wprowadzenie urlopu dodatkowego, który wedle petytora powinien przysługiwać także – choć w wymiarze o połowę mniejszym – na stanowiskach innych niż inspektorzy pracy. 

Tematyka urlopu dodatkowego dla pracowników PIP zatrudnionych na stanowiskach innych niż inspektorzy pracy oraz wprowadzenie do ustawy o PIP zadaniowego systemu czasu pracy –  była już przedmiotem obrad Komisji do Spraw Petycji wskutek wcześniej wniesionych podobnych petycji ze strony innych organizacji społecznych reprezentujących pracowników PIP. Wspomnieć wypada, że nie spotkała się ona wówczas z pozytywnym przyjęciem Członków tej Komisji. Mamy nadzieję, że tym razem będzie inaczej.

Osoby zainteresowane szczegółami odsyłamy do treści oraz uzasadnienia petycji. Ta związkowa inicjatywa ze wszech miar słuszna i godna poparcia będzie przedmiotem prac Komisji do Spraw Petycji prawdopodobnie dopiero w czwartym kwartale bieżącego roku. Zarządowi tej organizacji za podjęcie inicjatywy serdecznie gratulujemy.

Poniżej podajemy link do petycji na stronie internetowej Komisji – obrazujący stan zaawansowania prac legislacyjnych w tym zakresie. O dalszych losach tej inicjatywy będziemy oczywiście informować.

do pobrania ze strony Sejmu RP/Komisji do Spraw Petycji –  petycja wraz z uzasadnieniem:

https://www.sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/agent.xsp?symbol=PETYCJA&NrPetycji=BKSP-153-X-887/26

aktualizacja 17.04.2026 r

Niech Zmartwychwstanie Pańskie, które niesie odrodzenie duchowe, napełni wszystkich spokojem i wiarą, da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość.

Koleżankom i Kolegom – pracownikom Państwowej Inspekcji Pracy, a także wszystkim Przyjaciołom zaangażowanym w ideę ochrony człowieka w środowisku pracy życzymy zdrowych, radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego oraz Błogosławieństwa Bożego.

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego trafił do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i został opublikowany w druku sejmowym nr 2289.

Projekt dotyczy skuteczniejszej ochrony pracowników przed mobbingiem, dyskryminacją i innymi formami przemocy w miejscu pracy. Nowe przepisy wprowadzają prostszą i jaśniejszą definicję mobbingu, ujednolicają formy nękania, wprowadzają tzw. „model racjonalnej ofiary”, zgodnie z którym ocena zachowania będzie dokonywana nie tylko z perspektywy subiektywnych odczuć pracownika, lecz także przy uwzględnieniu obiektywnych okoliczności sprawy. Podwyższeniu ulegnie minimalne zadośćuczynienie za mobbing i wprowadzona zostanie lepsza ochrona przed działaniami odwetowymi.

Projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego ma na celu uporządkowanie definicji deliktów prawa pracy związanych z występowaniem różnych form przemocy w miejscu pracy w sposób, który poprawi informacyjną funkcję przepisów oraz zapewni ich lepsze rozumienie zarówno przez pracodawców, którzy już dzisiaj są adresatami szeregu obowiązków związanych z zapewnieniem ochrony godności oraz innych dóbr osobistych pracowników, jak i pracowników.

Czytelników strony SIPRP  zainteresowanych szczegółami zachęcamy do zapoznania się z treścią projektu oraz uzasadnienia.

projekt – https://orka.sejm.gov.pl/Druki10ka.nsf/0/1144C0E07D169C4DC1258DAA005632E1/%24File/2289-ustawa.docx

uzasadnienie – https://orka.sejm.gov.pl/Druki10ka.nsf/0/1144C0E07D169C4DC1258DAA005632E1/%24File/2289-uzasadnienie.docx

Informujemy, że Pani Agnieszka Dziemianowicz – Bąk – Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przesłała na ręce Pana Mariusza Skowrońskiego – Sekretarza Komitetu Stałego Rady Ministrów najnowszy tekst projektu zmian w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy i zmianie niektórych innych ustaw (nr UD283 w wykazie prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów) – projekt z dnia 28.01.2026 r. 

Próżno w nim szukać większości postulowanych zmian – prezentowanych w ramach procesu uzgodnień/konsultacji społecznych, czy opiniowania i to zarówno tych proponowanych przez Głównego Inspektora Pracy, Radę Ochrony Pracy, jak i organizacji społecznych reprezentujących pracowników Państwowej Inspekcji Pracy.

Przypomnijmy, że w dniu 22.01.2026 r. Komisja do Spraw Petycji uchwaliła  dezyderaty skierowane do Ministry Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w zakresie zwrotu kosztów parkowania pojazdów użytkowanych do celów służbowych oraz zwolnienia z podatku dochodowego ryczałtu z tytułu jazd lokalnych. Postulatów tych nie uwzględnia najnowszy projekt mający dokonać reformy PIP. Komisja ta ma jednak możliwość wnoszenia poprawek w trakcie procesu legislacyjnego – nie wiadomo jednak, czy zechce z możliwości tej skorzystać.

Mamy nadzieję, że postulaty SIPRP  takie, jak: nakaz ponownego ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków śmiertelnych, ciężkich lub zbiorowych (w ściśle zaistniałym stanie faktycznym), zniesienie upoważnień do kontroli przedsiębiorców, zadaniowy czas pracy, urlop dodatkowy dla pracowników PIP – innych niż wykonujących czynności kontrolne, czy też kadencyjność na niektórych stanowiskach kierowniczych w PIP – zostaną jeszcze włączone do projektu na etapie prac parlamentarnych.  

Wyrażamy przekonanie, że Główny Inspektor Pracy przy zaangażowaniu Parlamentarzystów będzie zabiegał o ujęcie  postulatów zarówno przedkładanych przez Państwową Inspekcję Pracy, a  nieuwzględnionych przez Ministerstwo w trakcie prac parlamentarnych, jak i tych podnoszonych przez SIPRP.

Z uwagi na dużą liczbę ogółem skierowanych uwag/postulatów dla zainteresowanych poniżej wskazujemy linki jedynie do niektórych (najistotniejszych) spośród nich. Natomiast wszystkie uwagi dotyczące „ewoluującego” projektu zostały zamieszczone w odpowiednich zakładkach Rządowego Centrum Legislacji – https://legislacja.gov.pl/projekt/12401602

do pobrania

uwagi z m.in. propozycjami dodatkowych zmian do wcześniejszych wersji projektu przekazane przez Głównego Inspektora Pracy w ramach opiniowania –

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153015/13153018/dokument745107.pdf

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153015/13153018/dokument745108.docx

postulaty wielu dodatkowych zmian w ustawie o PIP przekazane przez Głównego Inspektora Pracy w ramach opiniowania –

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153015/13153018/dokument745109.pdf

uwagi ROP przekazane do SKRM – https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153040/13153042/dokument759056.zip

uwagi/postulaty SIPRP przekazane do SKRM– https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153040/13153042/dokument755662.pdf

uwagi KK ZZPPIP – https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153015/13153018/dokument745122.pdf

Z najnowszej wersji projektu wynika, że ustawa ma wejść w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Osoby zainteresowane zachęcamy do zapoznania się z treścią aktualnie proponowanych zmian.

do pobrania 

projekt – projekt ustawy_najnowszy

https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153040/13153041/dokument760742.zip

Od jakiegoś czasu przyglądamy się burzy medialnej, a także swego rodzaju gorączce ustawodawczej,  jaka towarzyszy pracom nad zmianami w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy, a przede wszystkim planowanemu przyznaniu nowych uprawnień inspektorom pracy – „przekształcania” na drodze decyzji administracyjnej (nakazu) umów cywilnych (a więc umów zlecenia, b2b etc.) – w umowy o pracę. 

Historycznie rzecz ujmując, tylu emocji nie wzbudziła chyba żadna zmiana ustawy o PIP, czy też innego przepisu prawa pracy (łącznie z kontrowersyjnym swego czasu zakazem handlu w niedzielę). Nigdy też inspekcja pracy nie była tak często obecna w mediach, a co za tym idzie tak szeroko rozpoznawalna!

Niestety, jak wynika z dotychczasowego przebiegu wydarzeń i ostatnich wypowiedzi polityków z pierwszych stron gazet  – inspekcja określana jest wyłącznie pejoratywnie. Dla pracowników inspekcji, a szczególnie inspektorów pracy, którym politycy tych samych wszystkich opcji, corocznie, w trakcie debaty sejmowej toczącej się przy okazji przyjmowania sprawozdania z działalności PIP, składają wyrazy uznania za pracę i zaangażowanie – to niewątpliwie przykry i chyba niczym nie zasłużony noworoczny „prezent”. Oto tylko kilka sformułowań: „jakiś urzędnik”, „samowola urzędników”, „przesadne uprawnienia”,  „destrukcja firm”.

Dlatego też chcielibyśmy podzielić się z Czytelnikami siprp.pl oraz innymi osobami, którzy ochronę pracy w Polsce traktują poważnie, kilkoma refleksjami związanymi z całym tym medialnym zgiełkiem i festiwalem hmmm… nazwijmy to „niedoczytania” i wypowiadania się o sprawach o których nie ma się najmniejszego pojęcia.

Generalnie, idea zmian wydaje się słuszna, wszak nakaz taki miałby charakter stricte deklaratywny, bowiem tylko potwierdzałby stan faktyczny  istniejący obiektywnie i dwukrotnie (wprost i à rebours) zdefiniowany w Kodeksie pracy. I to zresztą od wielu lat!

A w demokratycznym państwie prawnym, prawa po prostu trzeba przestrzegać!  Dotyczy to chyba wszystkich, a egzekwowanie obowiązującego prawa od wszystkich – to podstawowy obowiązek szanującego się Państwa.  Zresztą taka narracja jest przecież od kilku miesięcy bardzo modna – szkoda tylko, że widocznie nie dotyczy ona prawa pracy i gwarantowanych ustawowo, a nawet konstytucyjnie praw pracowniczych.

Przecież chodziło wyłącznie o wyposażenie Inspekcji w lepsze (a ma przecież do dyspozycji ich wiele) narzędzie, które będzie bardziej skuteczne w obronie praw osób wykonujących pracę zarobkową. Dla przypomnienia: są to także bliźni/obywatele/wyborcy* (wybierz właściwe).

A może w Polsce policjant będzie pytał się kierowców, czy wyrazili zgodę na zakaz  przejeżdżania skrzyżowania na czerwonym świetle, czy wyrazili zgodę na przepuszczanie pieszego maszerującego po pasach, albo czy skarbówka będzie pytać się czy obywatel/podmiot gospodarczy raczy zapłacić należny podatek? Bo na razie, w tych czy innych podobnych sprawach decyduje wszak „jakiś urzędnik”, „jednoosobowo”, i „samowolnie”, i bez nijakiej zgody osoby/podmiotu łamiącego prawo !

Niestety, tryb wprowadzania w legislacyjne życie tej słusznej co do zasady idei – delikatnie rzecz ujmując – nie był najlepszy. Z naszego punktu widzenia, szczególnie niezrozumiałe było praktycznie nieuwzględnianie stanowiska organizacji eksperckiej, głównego użytkownika tego prawa – czyli Państwowej Inspekcji Pracy. Nota bene Inspekcja jest szczególnie, wręcz żywotnie, zainteresowana jakością i skutecznością proponowanych zmian – jest wszak odpowiedzialna  za ich wdrożenie i funkcjonowanie . 

Z drugiej strony, prezentowane w ostatnich miesiącach w mediach  opinie kierownictwa Inspekcji okazały się (oczywiście z dzisiejszej perspektywy) – chyba nazbyt entuzjastyczne czy też optymistyczne. W kontakcie ze światem wielkiej polityki zabrakło nam chyba trochę naturalnej dla instytucji stosującej prawo „ostrożności procesowej”. Na pewno było to działanie w dobrej wierze, a może po prostu w odniesieniu do brutalnej walki politycznej – po prostu naiwne. Ale w sumie szkoda tego (zresztą zupełnie niedocenionego), emocjonalnego i empatycznego zaangażowania Inspekcji – w nie swój przecież projekt.

Jak się wydaje, podstawowym i bardzo poważnym błędem projektodawcy (zaznaczmy to po raz kolejny, że w żadnym zakresie nie była to PIP), który już na samym początku procedowania wytrącił z ręki argumenty zwolennikom zmian – był zapis o rygorze natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie ustalenia/potwierdzania istnienia stosunku pracy i powiązanie tego rozstrzygnięcia z bezwzględnym obowiązkiem niezwłocznego odprowadzenia przez pracodawcę składek na ubezpieczenia społeczne, należności podatkowych, wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatku za pracę w porze nocnej, wynagrodzenia za nadgodziny itd. itd.  W dodatku z mocą wsteczną (najczęściej wspominano tu o okresie 3 lat). Takie rozwiązanie musiało wzbudzić, i oczywiście wzbudziło, ogromne niezadowolenie organizacji przedsiębiorców. Co zresztą  można zrozumieć.

Można było by pokusić się o stwierdzenie, że żadnej procedurze administracyjnej nie jest znane rozwiązanie, które pociąga za sobą tak daleko idące skutki finansowe już na etapie decyzji pierwszoinstancyjnych. Co do zasady wykonalność decyzji administracyjnych jest zazwyczaj powiązana z ich ostatecznością, a więc, w uproszczeniu, z rozpatrzeniem takiej sprawy również – w przypadku wniesienia odwołania – przez organ drugiej instancji, a potem przez sąd administracyjny.

Ale nikt już chyba nie raczył zauważyć („doczytać!”), że od reguły tej są wcale liczne wyjątki, dotyczące zresztą także tej samej deprecjonowanej obecnie inspekcji pracy. Od wielu lat inspektorzy pracy wydają wiele decyzji w obszarze bhp, czy (uwaga!) nakazujących wypłatę należnego wynagrodzenia, które podlegają  natychmiastowemu wykonaniu na mocy samej ustawy o PIP. W 2024 r. tych pierwszych było ok. 20 000 , a tych drugich, wydawanych w sytuacjach nie budzących wątpliwości (o czym niżej) było ich prawie 6 000). Corocznie w obieg prawny trafia więc takich decyzji tysiące!. I jakoś to nikomu nadmiernie nie przeszkadzało i chyba nie przeszkadza! Firmy nie są przez PIP niszczone, gospodarka ma się raczej dobrze, a drastyczne naruszenia przepisów bezpieczeństwa pracy są skutecznie likwidowane.  Przez  owe „samowolne działania” inspektorów pracy (i w dodatku podejmowane przez „żadnej zgody” sprawców naruszeń) – w samym 2024 r. ocalono zdrowie lub życie ponad 77 000 bezpośrednio zagrożonych pracowników, a ponad 52 000 pracowników otrzymało należne im wynagrodzenia i inne świadczenia w kwocie ponad  97 000 000 zł !

Ale wracając do kontrowersyjnego projektu. Jak grzmią liczni politycy i eksperci, to niezgodne z Konstytucją, żeby urzędnik rozstrzygał kwestie, które należą do wyłącznej jurysdykcji sądów. Czy w odniesieniu do proponowanego nakazu rzeczywiście tak jest ? Otóż okazuje się, że zagadnienie analogiczne, dotyczące legalizmu ww. „nakazu płacowego”, który przecież również administracyjnie ingeruje w sferę umowną stosunku pracy zastrzeżoną do pewnego czasu wyłącznie dla sądów –  rozstrzygnął już Trybunał Konstytucyjny (i co ważne: w starych, słusznych  czasach). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt SK 5/07, Trybunał stwierdził, że nakaz płacowy, jako decyzja administracyjna, jest w pełni legalną instytucją prawną, niepozostającą w żadnej mierze w sprzeczności z postanowieniami i zasadami wynikającymi z przepisów Konstytucji.

Co do wspomnianej wyżej  „bezsporności”: rzeczywiście,  cechy stosunku pracy o których mowa w art. 22 Kp, i konieczne do uwzględnienia przesłanki, są niestety mało precyzyjne i mogą być różnie interpretowane. Dlatego też, na etapie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, w wielu sytuacjach nie będzie możliwe jednoznaczne przesądzenie co do trafności przyjętego rozwiązania, które wszak „automatycznie” miało powodować lawinowe skutki finansowe dla przedsiębiorcy.

Ale, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można stwierdzić, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości inspektor pracy nie będzie regulował kwestii istnienia stosunku pracy w trybie nakazu. Dlaczego? Bo związane jest to z nadmiernym ryzykiem i odpowiedzialnością za wydanie bezprawnej decyzji. Inspektorzy pracy, wbrew przytoczonym wyżej określeniom – są osobami wykształconymi, myślącymi i odpowiedzialnymi. Dodatkowo (co jest niewątpliwą ciekawostką) nie są oni przez urząd ubezpieczani od odpowiedzialności cywilnej za skutki wydania błędnych decyzji. Więc każdą decyzję,  przed jej wydaniem oglądają, i to „ze wszystkich stron”, tym bardziej szczegółowo. Dowodem rozwagi i profesjonalizmu inspektorów pracy jest nikły procent odwołań od doniosłych przecież w skutkach, a nieraz bardzo kosztownych dla kontrolowanego wspomnianych wyżej decyzji, polegających przecież na zatrzymaniu prowadzenia prac, odsunięciu pracowników od prac czy wstrzymania eksploatacji maszyn.

Wracając znów do kontrowersyjnej propozycji. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem – które byłoby lepiej odebrane i nie poddane takiej zmasowanej krytyce oraz nie wzbudziło kontrowersji – byłoby przyjęcie, że decyzja o ustaleniu stosunku pracy będzie wykonalna wówczas, gdy będzie miała walor ostateczności. Można było jeszcze przewidzieć uprawnienie dla sądu pracy do wstrzymania wykonania decyzji organu drugiej instancji lub przyjęcie, że od decyzji okręgowego inspektora pracy, będzie przysługiwało odwołanie bezpośrednio do sądu pracy.

I jeszcze jedno małe, ale istotne dementi. Nigdzie, w żadnej wersji projektu ustawy, Ministerstwo nie negowało prawa do odwołania się od decyzji inspektora pracy do sądu. A więc, w każdej wersji tego, słusznie krytykowanego projektu, istniała pełna kontrola sądowa nad nakazami w kwestii ustalenia istnienia stosunku pracy. Nieprawdziwy jest więc przekaz niektórych polityków i ekspertów, że jakoby to wyłącznie urzędnicy mieliby w tej kwestii decydować.

Oddzielnym problemem jest to, czy inspekcja pracy jest organizacyjnie i merytorycznie przygotowania do prowadzenia takich, co do zasady pracochłonnych i skomplikowanych postępowań, które poprzedzać muszą sam akt wydania decyzji administracyjnej. Zauważyć należy, że w  ostatnich latach na organy inspekcji pracy nałożono szereg nowych zadań i obowiązków, z których Inspekcja „ostatkiem sił” stara się wywiązać. A teraz  pojawić się ma kolejne, i to nie byle jakie!

Nie udało się (bo to chyba niemożliwe) określić, jaka miałaby być skala i ilość prowadzonych postępowań o ustalenie stosunku pracy, tak aby sprostać oczekiwaniom  projektodawcy.  Jasne, wpływ na skalę koniecznych do podjęcia działań miała mieć „ocena ryzyka”, ale przecież tak naprawdę ilość takich postępowań byłaby  determinowana głównie przez skargi obecnych i byłych zleceniobiorców. I można założyć, że skarg takich będzie dużo. Zapewne tysiące.

Czy inspekcja udźwignie kolejne zadania i jaka będzie jakość tych postępowań? Czy nie ucierpi realizacja innych przypisanych inspekcji pracy zadań?

A czy organy PIP, czyli inspektorzy pracy, są merytorycznie przygotowani do prowadzenia tego rodzaju postępowań? Nie ma co ukrywać, że aktualnie, w codziennej pracy inspektora pracy zagadnienia dotyczące ustalenia stosunku pracy występują raczej marginalnie. Nie można założyć, iż np. kierowanie przez inspektorów pracy do sądów pracy powództw o ustalenie stosunku pracy – pozwala na nabycie tzw. praktycznej wiedzy w zakresie wydawania władczych rozstrzygnięć w zakresie, w którym dotychczas rozstrzygnięć dokonywały  wyłącznie sądy. Należy zaznaczyć, że w zaproponowanym projekcie zmian ustawy o PIP nakaz obejmować miał nie tylko samo stwierdzenie istnienia stosunku pracy, ale też ustalenie podstawowych elementów umowy: wynagrodzenia, wymiaru czasu pracy, rodzaju zawartej umowy itp.. 

Z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć więc można, że w przypadku przyjęcia proponowanych rozwiązań, inspekcja pracy, dopiero na konkretnych przykładach uczyć się będzie procedury dokonywania takich ustaleń i rozstrzygnięć, czy też prowadzenia owych quasi-sądowych postępowań. Będzie to więc przez kilka lat (bo dopiero wtedy zapadną prawomocne rozstrzygnięcia sądów wydane w trybie odwoławczym) swego rodzaju „operacja na żywym organizmie”. Na pewno na realne efekty czy też skutki stosowania tego przepisu poczekać trzeba będzie kilka lat. Nie będzie prostego i szybkiego zwrotu środków przeznaczonych w zwiększonym budżecie PIP na realizację nowego zadania.

Może w tym całym szaleństwie najważniejszy jest prosty przekaz: Państwo Polskie, przez swoje ustawowe organy, na poważnie zabiera się do likwidacji oczywistych patologii i naruszeń praw osób wykonujących pracę najemną. Tylko tyle, i aż tyle.

Dla nas, inspektorów pracy, szczególnie bulwersujące są artykułowane publicznie przez wielu polityków i ekspertów oskarżenia o chęć niszczenia przez nas  polskich przedsiębiorców, jednostronnymi, arbitralnymi decyzjami uzależnionymi od woli „jakiegoś urzędnika” – czyli organu PIP. Tak, jakby inspektorzy pracy (czy PIP jako organizacja)   byli autorami proponowanych rozwiązań, a może nawet mieli w tym jakiś niecny interes. 

Po raz kolejny wskazujemy, że autorem projektu nowelizacji ustawy o PIP było i jest Ministerstwo Rodziny Pracy i Polityki Społecznej. Żale i zarzuty powinny być kierowane wyłącznie pod tym adresem. To tak na marginesie. I broń Boże! – oczywiście do tego nie zachęcamy.

Co do inspekcji pracy – to sprawa jest prosta. Rolą PIP jest po prostu wykonanie woli suwerena czyli ustawodawcy. Tylko tyle – i aż tyle. I z mniejszym lub większym wdziękiem, PIP wywiąże się z kolejnego – mniej lub bardziej szczęśliwego zapisu w „swojej” ustawie.   I w opisanych realiach stanowisko PIP w tej sprawie powinno się zamykać się w tym krótkim i oczywistym stwierdzeniu.

Zapewne, po politycznych targach nowelizacja ustawy o PIP zostanie przez Sejm  z jakimiś zmianami, dotyczącymi np. zniesienia natychmiastowej wykonalności i nie działania nakazu „wstecz”, sprecyzowania drogi sądowej procedury odwoławczej, może sprecyzowania praw strony (w kontekście wyrażenia woli „przekształcenia umowy”) itp. Czy Prezydent tę ustawę podpisze – to już oddzielna kwestia.

W każdym razie każda z opcji politycznych, czy też każdy  z rozgrywających na scenie politycznej,  finalnie na tej awanturze coś dla siebie ugra, oznajmiając wszem i wobec , (a tak naprawdę  swojemu elektoratowi), o uratowaniu  polskich przedsiębiorców / o skutecznej ochronie praw pracowniczych* (wybierz właściwe).

Bez wątpienia zdecydowaniem lepszym i rekomendowanym rozwiązaniem winno być wprowadzenie w kodeksie pracy instytucji domniemania istnienia stosunku pracy, doprecyzowanie definicji stosunku pracy, a także pełne „ozusowanie” wszystkich umów na zlecenia i tym podobnych konstrukcji dotyczących de facto pracy najemnej.  Mamy wrażenie (może znowu nazbyt optymistyczne ), że w klasie politycznej i organizacjach pracodawców dojrzewa właśnie świadomość konieczności podjęcia właśnie takich działań. Duży wpływ na to powinno mieć zobowiązanie Polski do wdrożenia tzw. „dyrektywy platformowej” – od czego nie da się w żaden sposób uciec.  Zapobieganie naruszeniom prawa pracy, czy też ekonomiczna nieopłacalność zawierania „pseudolegalnych” umów cywilnych jest niewątpliwie drogą lepszą i bardziej skuteczną, niż późniejsze przekształcanie tych umów w umowy o pracę w ramach żmudnego i nie dającego żadnej gwarancji sukcesu postępowania administracyjnego. 

Czy w wytworzonej w ostatnich miesiącach atmosferze braku zaufania do organów Państwowej Inspekcji Pracy (skupiającej wszak „jakichś urzędników”, działającej „samowolnie”, „destrukcyjnie” „przesadnie uprawnionych” i o zgrozo! bez „zapytania o zgodę ”!) –  jakiekolwiek wprowadzone rozwiązania okażą się skutecznym narzędziem, oczekiwanym przez osoby, które świadczą pracę na podstawie nielegalnych umów cywilnoprawnych? 

Naszym zdaniem, niestety, nie. Sprawy zaszły już chyba zbyt daleko.

Przy okazji tej medialnej „dyskusji” doprowadzono do skrajnego i bezprecedensowego  uprzedmiotowienia Państwowej Inspekcji Pracy  jako instytucji i poważnego podmiotu w stosunkach prawnych – czego skutkiem może być znaczne osłabienie odbudowywanego  mozolnie (także przez nasze Stowarzyszenie) autorytetu PIP.

Pewnie trzeba by się wyciszyć i zacząć na poważnie „od początku”. Nie ograniczając się wyłącznie  do realizacji owego , traktowanego jako wartość nadrzędna, „mitycznego” kamienia milowego. I powrócić do wartości, które przyświecały twórcom prawodawstwa pracy w Polsce, ojcom-założycielom Państwowej Inspekcji Pracy, autorom encyklik Rerum Novarum i Laborem Exercens, czy do najpiękniejszego chyba polskiego marzenia – idei Solidarności.

Czego życzymy w Nowym Roku zarówno rządzącym jak i sobie.

aktualizacja 17.01.2026 r

W nawiązaniu do wcześniejszych publikacji dotyczących reformy Państwowej Inspekcji Pracy autorstwa Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej informujemy, że Stowarzyszenie Inspektorów Pracy Rzeczypospolitej Polskiej, mając na celu faktyczne wzmocnienie Państwowej Inspekcji Pracy, za pismem z dnia 8.12.2025 r., wystąpiło do Komitetu Stałego Rady Ministrów oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem w zakresie dotyczącym  ustaw o jakich mowa w art. 1, art. 3, art 6 najnowszego na ten dzień projektu ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw, a ponadto przedłożyło postulaty dotyczące zmian w ustawie o PIP (kierowane wcześniej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w formie petycji) – wnosząc o ich uwzględnienie w procesie legislacyjnym.  

Otrzymaliśmy informację, że nasze wystąpienie, w połowie grudnia, zostało przesłane do Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej, gdzie jak sądzimy szykowana jest czwarta już wersja przedmiotowego projektu. Liczymy na uwzględnienie w niej postulatów SIPRP. Co więcej o niektórych z nich przeczytać można w serwisie Gazety Prawnej –

https://www.gazetaprawna.pl/praca/artykuly/10610197,inspektorzy-pracy-chca-miec-wglad-w-firmowy-monitoring-i-sluzbowe-e-ma.html

Osoby zainteresowane pozostałymi proponowanymi przez SIPRP rozwiązaniami prawnymi zachęcamy do zapoznania się z treścią wystąpienia, do którego link zamieszczamy w dalszej części publikacji.

 do pobrania:

WNIOSEK SIPRP – https://legislacja.gov.pl/docs//2/12401602/13153040/13153042/dokument755662.pdf

pismo przewodnie – Sekretarz Stałego Komitetu Rady Ministrów przekazanie zgodnie z właściwością

RCL – https://legislacja.gov.pl/projekt/12401602/katalog/13153040#13153040

Członkom oraz Sympatykom naszego Stowarzyszenia, a także wszystkim Przyjaciołom zaangażowanym w ideę ochrony człowieka w środowisku pracy

Najserdeczniejsze życzenia szczęśliwych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia oraz wszelkiej pomyślności i sukcesów w nadchodzącym 2026 roku, wraz z podziękowaniami za pracę dla dobra wspólnego, 

składa:  

Zarząd Główny

Stowarzyszenia Inspektorów Pracy Rzeczypospolitej Polskiej

do pobrania – Hymn o miłości

Czytelników strony internetowej SIPRP informujemy, że  w dniu 19 grudnia 2025 r., Senat Rzeczypospolitej Polskiej w uchwale dotyczącej ustawy budżetowej na 2026 r. nie przyjął poprawki mającej na celu zwiększenie budżetu Państwowej Inspekcji Pracy o nieco ponad 42 mln zł z przeznaczeniem na zwiększenie wydatków bieżących, a zatem także na realizację bieżących zadań Państwowej Inspekcji Pracy oraz na wynagrodzenia dla inspektorów pracy i innych pracowników.

Tym samym wszystko wskazuje na to, że mimo nowych zadań przekazanych przez ustawodawcę do wykonania, w budżecie Państwowej Inspekcji Pracy na 2026 r. zabraknie „obciętych” przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ok. 105 mln zł w odniesieniu do propozycji budżetu na 2026 r. przedłożonej przez Głównego Inspektora Pracy – pozytywnie zaopiniowanej przez Radę Ochrony Pracy oraz Komisję do Spraw Kontroli Państwowej.

W poprawce nr 36 wniesionej w trakcie posiedzenia plenarnego Senatu w dniu 18 grudnia 2025 r. przez Senatorów: Panią Janinę Sagatowską, Panią Alicję Zając, Pana Józefa Jodłowskiego oraz Pana Wiktora Durlaka postulowano zmniejszenie rezerwy ogólnej budżetu Państwa o kwotę 42,408 mln. zł, z przeznaczeniem jej na zwiększenie wydatków ogólnych Państwowej Inspekcji Pracy. Za podjęcie i aktywne wspieranie tej inicjatywy w trakcie prac senackich nad budżetem na 2026 r. – wszystkim Państwu Senatorom Zarząd Główny SIPRP  – wyraża serdeczne podziękowania.

Inicjatywa ta była pokłosiem działań Głównego Inspektora Pracy oraz przedstawicieli strony społecznej, w szczególności przedstawicieli wszystkich krajowych struktur organizacji związkowych reprezentujących pracowników Państwowej Inspekcji Pracy oraz naszego Stowarzyszenia, którzy w trakcie posiedzenia Komisji Rodziny, Polityki Senioralnej i Społecznej w dniu 11.12.2025 r. popierali starania Głównego Inspektora Pracy w tej sprawie oraz zgodnie opowiadali się za zmniejszeniem uszczuplenia budżetu PIP na 2026 r. dokonanego w Sejmie. Dziękujemy również tym wszystkim Koleżankom/Kolegom, którzy pozytywnie odpowiedzieli na apel SIPRP zamieszczony w poprzedniej publikacji i podjęli rekomendowane w nim działania.

Informujemy, że sprawa uszczuplonego o ok. 105 mln zł w odniesieniu do zaopiniowanego pozytywnie przedłożenia budżetu Państwowej Inspekcji Pracy na 2026 r. stała się przedmiotem dalszych działań naszego Stowarzyszenia.

W dniu 6.12.2024 r Stowarzyszenie nasze przesłało do Komisji Senackich które procedować będą ustawę budżetową  apel o wniesienie stosownej poprawki do ww. ustawy, skutkującej zwiększeniem go (w odniesieniu do uchwalonego przez Sejm) o  42,408  mln. zł. Przeznaczenie tej kwoty – to zabezpieczenie właściwego funkcjonowania PIP poprzez uzupełnienie braków kadrowych na stanowiskach wymagających szczególnych kwalifikacji i zapewnienie konkurencyjności wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na stanowiskach wykonujących czynności kontrolno-nadzorcze.  

Mamy nadzieję, że apel nas nie przeminie bez echa, i zostanie uwzględniony w pracach Komisji.

do pobrania –  APEL SIPRP w spr. budżetu PIP

Chcąc wesprzeć działania SIPRP przypominamy akcję sprzed kilku lat: „zamejluj (do) swojego senatora” – taka forma bezpośredniego działania jak najbardziej odpowiada pryncypiom demokratycznego społeczeństwa obywatelskiego.

Zmobilizuj się więc i wyślij w ciągu najbliższego  tygodnia  maila do wybranego/wybranych senatora/senatorów, zasiadających w szczególności w Komisji Rodziny Polityki Senioralnej i Społecznej, czy też w Komisji Budżetu i Finansów Publicznych Senatu RP – bo to tam właśnie zapadnie decyzja, czy w 2026 r. będziemy mogli być bardziej godnie i sprawiedliwie wynagradzani. Niech każdy napisze co uważa. Wystarczy może jedno zdanie. Jedną z propozycji treści maila zamieszczamy poniżej.

—

„Pani Senator/Panie  Senatorze. Proszę o skuteczne wsparcie postulatu zwiększenia budżetu Państwowej Inspekcji Pracy na 2026 r., na zbliżony do przedłożenia Głównego Inspektora Pracy z pozytywną rekomendacją Rady Ochrony Pracy oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej.”

Nie śpij, nie czekaj, możesz pomóc słusznej sprawie…

Z kronikarskiego obowiązku przypomnijmy, że w rządowym projekcie ustawy budżetowej na 2026 r. (druk sejmowy 1749), w części 12 (plan wydatków PIP) – ujęto zaproponowaną przez Głównego Inspektora Pracy kwotę 787 345 tys. zł (w roku bieżącym było to 609 891 tys zł)   Na wydatki bieżące jednostki budżetowej,  w tym na wynagrodzenia  przewidziano z tego 689 503 tys. zł (w roku bieżącym 573 340 tys. zł).

W dniu 20 listopada 2025 r. Komisja Finansów Publicznych przyjęła poprawkę do ustawy budżetowej na 2026 r., która po przyjęciu przez Sejm zmniejszy procedowany budżet Państwowej Inspekcji Pracy na 2026 r. o ok. 105 mln zł w stosunku do propozycji zaproponowanej przez Głównego Inspektora Pracy. Przewiduje się jednak utworzenie  rezerwy celowej w kwocie ok 15 mln zł, która ma być uruchomiona po wejściu w życie nowelizacji ustawy reformującej funkcjonowanie Państwowej Inspekcji Pracy.

Jak widać, póki co, mało skuteczne  okazują się postulaty i apele  kierowane do Parlamentarzystów zarówno przez kierownictwo PIP, Radę Ochrony Pracy przy Sejmie RP, Komisję do Spraw Kontroli Państwowej, jak również organizacje społeczne zrzeszające pracowników Państwowej Inspekcji Pracy.

Miejmy nadzieję, że organizacje społeczne reprezentujące pracowników PIP nie będą zasypiać przysłowiowych gruszek w popiele i podejmiemy działania, aby ten niekorzystny trend odwrócić. Z jakim skutkiem – zobaczymy. Ale próbować trzeba.